Biografie

Biografie Peter den Hollander

Geboren op 8 januari 1951 als 8e in een gezin van 10 en als oudste van een tweeling.

Begonnen in de Barbezonstraat in Voorburg, waar ik hele goede herinneringen aan heb. Als joch van 4 stond ik ’s avond met mijn zusjes en tweelingbroer bij de lantaarnpaal in het donker op mijn vader te wachten. Hij tilde ons alle vier op zijn fiets en liep volgepakt met zijn vier jongste kinderen naar huis.

Aan de kleuterschool heb ik niet veel herinneringen, behalve dat ik de nonnen vreselijk vond. Toen ik eens een snotneus had wilde een van die secreten hebben dat ik de snot aan met mijn mooie lichte blauwe zachte sjaal veegde. Ook blijkt dat ik samen met mijn tweelingbroer in een kelder geplaatst zijn, waarschijnlijk omdat we vervelend waren. Het had tot resultaat dat ik tot op de dag van vandaag nog een hekel heb aan ouderwetse schoolgebouwen met hoge groene deuren.

De basisschool volgde ik in de nieuw gebouw in een nieuwe wijk in Voorburg. We verhuisde toen ik 8 was. Van de basisschool herinner ik met dat het altijd zonnig was en dat we veel aan het vechten waren op het schoolplein.

De middelbare school, was niet leuk. Mijn broer en ik moesten naar een middelbare school in het midden van de Schilderswijk. We kochten elke ochtend chocolademelk uit een automaat. Ik vermoed dat ik daardoor in de puberteit behoorlijk onder de puistjes kwam te zitten.

Op mijn 18e wilde ik op Pep lijken, een stipfiguur met ringbaard, die met gitaar over de schouder door Frankrijk reisde. Ik nam gitaarlessen en mijn gitaar vergezelde mij sindsdien op al mijn reizen en avonturen.

Na de middelbare school heb ik diverse kantoorbaantjes gehad. Het waren de jaren zestig en ik heb toen in Frankrijk gewerkt en was counselor in een zomerkamp in Amerika. Er passeerden een paar verliefdheden die ik nooit tot een relatie heb kunnen omzetten. Toen werd het tijd om het leven serieus op te pakken. Ik heb mijn MO A akte Nederlands op de School voor Taal – en Letterkunde gehaald, omdat ik schrijver wilde worden.

Op die school ontmoette ik wat nu mijn huidige echtgenote is. We kregen vier kinderen en daarmee verviel de tijd om het schrijverschap te continueren.

Ik werd lid van D66 en werd  voorzitter van de afdeling Den Haag. Toen de tweeling geboren werd heb ik de politieke carrière beëindigd. Inmiddels gaf ik les op het HML. Dat bleek een gouden keuze. Ik voelde mij thuis in het onderwijs, maar vooral in het Montessori onderwijs. Ik heb tot mijn 62e les gegeven.

Ondertussen had ik mij bekwaamd in het schilderen en leverde vele schilderijen af.

Ik had mij gespecialiseerd in Informatievaardigheden en samen met mijn oudste zoon Jaap een informatievaardighedentool ontwikkeld. Ik richtte ook mijn eerste bedrijf op Instituut voor Media en Informatievaardigheden. Via dat instituut heb ik vele workshops op verschillende scholen gegeven.

Na mijn pensioen heb ik ook nog een paar jaar een galerie gerund: Magyar Kialitas. Het waren schilderijen van Hongaarse kunstenaars die ik in Nederland aan de man probeerde te brengen. Ik organiseerde een Hongaarse Kunstroute in Utrecht en exposeerde op verschillende beurzen.

Inmiddels gaf ik op freelance basis lessen op de Haagse Hogeschool en schreef ik liedjes die ik op SoundCloud plaatste. Maar ook verscheen er onder de bezielende leiding van Sietze en Erna Haarsma een cd met een tweetal nummers.

Het ‘externe’ werk is zo zoetjes aan gestopt en ik kreeg energie op het schrijverschap weer op te pakken, wat resulteerde in een 10-tal nieuwe boeken. Na een paar mislukte pogingen om de manuscripten bij een uitgeverij onder te brengen, ben ik mijn eigen uitgeverij gestart, www.inderietenstoel.nl.

In 2013 publiceerde ik mijn eerste romans via New Brave van e-books en in 2019 publiceerde ik in eigen beheer mijn eerste geprinte romans: Een odyssee en Vluchten. Inmiddels is Nimemi verschenen en hoop in 2020 ook De Memoires Faust jr, Het hof van Eden en andere werken te publiceren.